Travels & Photography

Gedurende mijn leven heb ik, naast wel Europa redelijk te hebben doorkruist, slechts een aantal verre reizen gemaakt. Helaas niet zoveel als ik daar nu op terugkijkende eigenlijk had gewild, daar ik de eerste helft van mijn leven totaal nog niet bewust was van mijn werkelijke diepste verlangens, en mij doorgaans ook vrijwillig aanpaste aan de wensen van mijn partner, het allemaal niet beter wetende en het allemaal wel prima vindende. Dan kom je uit op het strand van Lorret de Mar, zes keer naar Parijs gaan, of samen ‘gezellig’ met je ouders mee naar Oostenrijk, doorgaans naar precies hetzelfde boerderijtje, wat je daarvoor al tien keer eerder bezocht had. Niets mis mee overigens, zie je ook hele mooie dingen en prachtige natuur, mooie bergen en cultuur, maar heb daarmee de échte avonturier en ‘backpacker’ in mij wel helemaal laten ondersneeuwen. Tja…

Later heb ik dat deels wel weer ingehaald. Zo heb ik drie maanden in mijn eentje intens door Peru en Bolivia getrokken, de Uyuni zoutvlaktes overgestoken, in het beroemde Manu National Reserve (Peru) geweest, waar de beroemde ‘Jahweh Tree’ staat welke James Cameron, welke daar ook is geweest, heeft geïnspireerd de film ‘Avatar’ te gaan maken, waar ik ook nog even ingeklommen ben, (echt een reusachtige boom zonder stam met alleen maar lange slierten, je ziet ‘m hierboven voorbijkomen) Ben een tijdje diep, diep in de Amazone-jungle bij een oorspronkelijke sjamanen-stam geweest, heb met een lekke houten kano over black rivers geroeid en piranha’s gevangen, welke ik ’s avonds zelf weer op zat te peuzelen, (lekkerste vis ever gegeten trouwens) een maand door de Himalaya in Nepal gehiked door de befaamde Annapurna valleien en tussen de hoogste bergen op Aarde door, hoge passen doorkruist, (o.a. de ‘Thorung La’) een paar weken op safari door Kenya getrokken in een privéjeep met eigen chauffeur, waar de mannen van de Masaï-stam ons in hun typische rood geruite poncho’s hielpen de kapotte versnellingsbak ter plekke te repareren, twee maanden door Maleisie-Borneo getrokken, en ook nog een aantal weken op Bali- Indonesië gebivakkeerd.
Waar de laatste reis zou starten in Maleisië als gepland startpunt om vanaf daar een jaar lang van zuid naar noord door heel Azië te gaan trekken en daar vele landen bij aan te doen, ergens in India eindigende.
Tja, toen werd ik geveld door die nare bloedzuigerziekte.
Aan het eind van de zeven jaar met mijn laatste (serieuze) levenspartner waren we ook in vergevorderd stadium om een lange reis middels aan elkaar geplakte modules door Nieuw-Zeeland te gaan maken. Omdat dat destijds plots eindigde, is ook daar helaas niets van terecht gekomen.

Toch heb ik wel degelijk hele mooie onvergetelijke reizen gemaakt, ook al waren het er niet zo heel veel. Je maakt daarbij soms de meest gekke, totaal onverwachte dingen mee, zowel positief als soms ook iets minder vrolijk.
Als fotograaf zijnde heb ik de sluiter tijdens die reizen natuurlijk wel flink laten afgaan, zo je in de banner boven dit artikel een aantal werken daarvan voorbij ziet komen. Duizenden en duizenden foto’s gemaakt.
Veel heb ik daarbij gezien, met name aangaande andere culturen, het enorm gevarieerde landschap over de Aarde, en het verschil tussen arm en rijk. Het ene moment loop je in een sloppenwijk in Kuala Lumpur op een vreselijk vieze armoedige markt waar tonnen vol afgehakte kippenkoppen in de zon vrolijk staan te rotten, het andere moment, nog geen uur later, loop je in een waanzinnig luxe shopping-mall, volledig ge-airconditioned, met overal grote billboards van de meest luxe auto’s die je maar kan bedenken, waar het lijkt of je in een sprookjeswereld van Chanel en Dior bling-bling loopt.
Het vormt je. Het relativeert. Het maakt je een stuk bestendiger, sterker, ‘tougher’ en zelfredzamer. Het geeft je ook een goed beeld op de mensheid, en het geeft je een goed gevoel van hoe klein de Aarde eigenlijk is.
Toekomstig hoop ik dan ook nog vele reizen te mogen gaan maken, wie weet zelfs wel weer met een lieve vrouwelijke soulmattie aan mijn zijde, hoewel er nu heel duidelijk een periode is aangebroken van ‘werk’ en ‘naar de mensen gaan’. En wie weet mag ik het in de toekomst wel gaan combineren. Middels reizen én naar de mensen gaan tegelijk, waarbij ik blij ben het Engels, en daarmee het ‘internationale’ redelijk te beheersen.
Misschien eindig ik ooit nog weleens in mijn leven met mijn eigen spirituele landingsplek voor velen middels een eigen centrum in Nieuw Zeeland of in de jungle van Peru, who knows. Ik laat het leven mij daarbij maar gewoon lekker verrassen zoals zij het altijd gedaan heeft.

Geniet van de bovenstaande slideshow, als impressie van de reizen en de observerende fotografische werken welke ik daarbij gemaakt heb. Daarbij gezegd hebbende, dat er, ondanks dat de wereld steeds voller met al die miljarden mensenmiertjes wordt, en er daardoor ook niet echt bepaald mooier op wordt, nog wel degelijk zeer veel paradijselijk mooie plekken te vinden zijn. Het zou mooi zijn als we dat proces weer een beetje zouden kunnen gaan omkeren, minder mensen, meer natuur. Maar of dat is waar de evolutie ook daadwerkelijk met ons mensjes naartoe wenst te gaan, tja, dat weet niemand… ;-)